Informacje:
Indianapolis Motor Speedway 4790 West
16th Street Indianapolis IN 46222
Internet: www.usgpindy.com/

Zwycięzcy:
2000 : M. Schumacher (Ferrari)
2001 : M. Hakkinen (McLaren)
2002 : R. Barrichello (Ferrari)
2003 : M. Schumacher (Ferrari)
2004 : M. Schumacher (Ferrari)
2005 : M. Schumacher (Ferrari)
2006 : M. Schumacher (Ferrari)

Historia

Najstarszy tor wyścigowy na świecie, który przetrwał do dziś dzień został wybudowany w 1908 roku, gdy Carl Fisher, James Allison, Arthur Newby i Frank Wheeler zgromadzili sumę 75 000 dolarów, aby sfinansować budowę cztero-kilometrowego toru w kształcie owalu. Pierwszy wyścig samochodowy na Indy został rozegrany w sierpniu 1909 roku. Ilość wypadków, jakie miały miejsce na nieutwardzonej powierzchni zmusiły właścicieli do zainwestowania kolejnej sumy pieniędzy na pokrycie toru. Wpadli oni na pomysł wyłożenia obiektu kostką brukową.

Pierwszy wyścig z serii Indy 500 miał miejsce w 1911 roku i został wygrany przez Ray'a Harroun'a za kierownicą bolidu własnej konstrukcji, Marmon Wasp. Rok później, po awarii samochodu Mercedesa, prowadzonego przez Ralph'a de Palmę, na pięć i pół okrążenia do końca wyścigu, pozycję lidera objął Joe Dawson.

Reputacja i popularność Indy rozszerzyła się w oszałamiającym tempie. W 1913 roku wyścig Indy 500 został wygrany przez francuskiego kierowcę, Jules'a Goux'a jadącego za kierownicą Peugeot. Rok później na najwyższym stopniu podium stanął również Francuz, Rene Thomas, prowadzący auto Delage. W sezonie 1915 natomiast francuski fart dobiegł końca i triumfatorem został Włoch, Dario Resta, który wygrał ostatni wyścig serii Indy 500 przed rozpoczęciem I wojny światowej.

Po okresie wojennym pojawiło się wiele nowych gwiazd, takich jak Gaston Chevrolet, Tommy Milton, Jimmy Murphy, Peter DePaolo i Frank Lockhart. W roku 1925 wzrosła prędkość samochodów - wtedy to DePaolo zwyciężył wyścig ze średnią prędkością przejazdu wynoszącą około 160 km/h. Zdarzały się również wypadki, ale te były pomijane przez funkcjonariuszy sportowych lat trzydziestych, aż do czasu, gdy Indianapolis zyskało miano toru, gdzie zdarzało się najwięcej wypadków śmiertelnych.

W 1927 roku tor został sprzedany asowi lotnictwa I wojny światowej - Eddiemu Rickenbacker'owi. Obiekt pozostał jednak bez zmian, gdyż w okresie Wielkiego Kryzysu Lat Trzydziestych nie było wystarczających środków na jego modernizację. Gdy na arenie sportowej pojawiły się dwie nowe gwiazdy w osobach Louisa Meyer'a i Wilbura Shaw'a, tor stał się jeszcze bardziej niebezpieczny, dołączając do kolekcji wypadków śmiertelnych dwa w 1931 roku, dwa w 1932 roku, pięć w 1933, dwa w 1934 i cztery w 1935 roku. Gdy kryzys finansowy zaczął ustępować zdecydowano się na modernizację najniebezpieczniejszych odcinków. W tym samym okresie Meyer zdobył trzeci tytuł mistrzowski, ustanawiając rekord, który przez bardzo długi okres czasu nie mógł zostać pokonany.

Wilbur Shaw zdobył w 1939 i 1940 roku tytuł Mistrza Świata, jako pierwszy człowiek w historii wywalczył on dwa tytuły pod rząd. W 1941 roku był bardzo bliski zdobycia kolejnego tytułu, lecz jego droga została uniemożliwiona przez wypadek. Od tamtego czasu nikt w serii Indy 500 nie zdobył trzech tytułów Mistrza Świata pod rząd. Wyścig w 1941 roku był bardzo nietypowy i zapewne na długo pozostał w pamięci kibiców. Wtedy to właśnie swoje pierwsze zwycięstwo zdobył Mauri Rose. Lecz oprócz tego, w dzień wyścigu, z samego rana, była eksplozja paliwa na pit lane. Po tym incydencie boksy zostały przebudowane, lecz zakończenie prac modernizacyjnych uniemożliwił wybuch II wojny światowej. I jeszcze raz tor Indianapolis został zapomniany.

W 1945 roku Rickenbacker zdecydował się sprzedać tor, który został zakupiony przez Tony'ego Hulman'a. Podstawowe prace przy przebudowie rozpoczęły się. Oprócz modernizacji samego toru powstały nowe obiekty, takie jak muzeum, tunele, wieża kontrolna, punkty pierwszej pomocy. Na początku lat siedemdziesiątych do tory Indianapolis zaliczały się również dwa pola golfowe (wewnątrz - dziewięcio-dołkowy, po zewnętrznej zaś stronie - osiemnasto-dołkowy). Do tego wszystkiego goście mogli rozkoszować się możliwością noclegu w nowym, 96-cio pokojowym motelu.

Późne lata czterdzieste należały do Mauri'ego Rose, który zwyciężył w 1947 i 1948 roku. W następnym sezonie kierowca został zmuszony do wycofania się z wyścigu tylko osiem okrążeń przed metą.

Po tym, jak w 1951 roku Mauri Rose odszedł ze sportu, pojawiła się nowa gwiazda na torze - Billy Vukovich, który zyskał miano „Zwariowanego Rosjanina”. Wygrał on wyścigi w latach 1953 i 1954. Rok później, prowadząc w kolejnej imprezie, Billy miał bardzo poważny wypadek na prostej startowej. Niestety nie dało się uratować życia rosyjskiego kierowcy. Nikt jeszcze nie zdołał wygrać trzech wyścigów na torze Indianapolis z rzędu.

Od roku 1950 Indy było pierwszą rundą eliminacji Mistrzostw Świata Formuły 1. Mimo tego, że w 1960 roku znikło z kalendarza FIA, to Amerykanie obserwowali inwazję zagranicznych kierowców.

W 1961 roku tor został pokryty warstwą asfaltu. W 1963 roku pojawił się na torze Jim Clark, prowadząc swojego Lotusa, w którym to silnik był umiejscowiony w tylnej części bolidu. W 1964 roku AJ Foyt zdobył ostatnie zwycięstwo samochodem z silnikiem w przedniej jego części. W następnym sezonie Jim Clark pokonał wszystkich wygrywając wyścig Indy 500. W roku 1966 to samo osiągnięcie zdobył Graham Hill prowadzący samochód zespołu Lola.

W późnych latach sześćdziesiątych pojawiła się nowa generacja kierowców, którzy w kolejnej dekadzie zdominują amerykańską serię wyścigową - Indy. Do nich zaliczali się między innymi: Foyt, Mario Andretti, Johnny Rutherford, Gordon Johncock i bracia Unser - Bobby i Al.

Formuła 1 nie pojawiła się w Stanach Zjednoczonych aż do roku 1991, kiedy to jedna eliminacja Mistrzostw Świata była rozgrywana na torze Phoenix. W 1998 roku został podpisany kontrakt pomiędzy właścicielem toru Indianapolis a Berniem Ecclestonem o rozegraniu wyścigu Formuły 1 na tym obiekcie w sezonie 2000. Przed tą eliminacją było bardzo dużo pracy do zrobienia, między innymi wybudowanie wewnętrznej części toru Indianapolis Motor Speedway. Wyścig F1 na amerykańskim obiekcie w 2000 roku okazał się wielkim sukcesem. Wygrany został przez Michaela Schumachera jadącego autem Ferrari. Ferrari wygrał zresztą wszystkie "nowożytne" wyscigi na Indy - poza sezonem 2001, gdy triumfował McLaren.

Nowy tor budzi mieszane uczucia - miło zobaczyć bolidy F1 w legendarnym miejscu, na fragmencie owalu czy podczas przekraczanie linii cegieł, zachowanych na pamiątkę przeszłosci. Z drugiej strony wewnętrza cześć toru jest wręcz idiotycznie nuda.

W 2005 roku na Indy miał miejsce jeden z największych skandali w historii F1. Podczas treningów okazało się, ze opony Michelin nie wytrzymuja obciążeń na owalu - i wszytkie zespoły jadące na francuskich oponach zjechały do boksów po okrążeniu rozgrzewkowym. Pojechały tylko Ferrari, Jordany i Minardi. Indygate miała wstrząsnąć F1 - ale sprawa zaskakująco szybko rozeszła się po kościach.

Email (nie będzie widoczny)

Nazwa

Tytuł

Komentarz
 podmiana znaków

Wyślij